وبلاگ شخصی سوشیانت زوتار

از من و توست اگر دردی هست

saoshyant — Mon, 20 Apr 2009 11:03:18 GMT

از من و تو ست اگر دردی هست

هست در خواب من آشفته

هر شبانگاه خیال پرواز

نه دگر از غم این راه دراز

غم برگشتن از این راهم نیست

غصه از دوری جانکاهم نیست

صبح در پشت در استاده

مرا می نگرد

هوای خانه بهاری ست

saoshyant — Mon, 20 Apr 2009 10:17:18 GMT

هوای خانه بهاریست

نه من
نه آن من همیشه هستم
کمر به پرواز واژه بستم
اگرچه در دل سیاه شبها
شکسته ام
باز
من از همان گل همیشه زیبا
ترانه ای از تویی که زیبا
سرودم امشب

نبودم امشب
چه ساکت و
تو !
سرود بارانی و ترانه
بهانه ی شادی ام بهانه

پیش کش خودتان

saoshyant — Mon, 20 Apr 2009 09:11:18 GMT

... پیشکش خودتان

جهان زیباست آیا

آسمان آبی ست ؟

جهانی که درآن حافظ غزل می گفت

اینجا نیست ؟

من از راه درازی آمدم

از راه دشواری

در آنجا سردی شب بود و آژیر خطر

از کودکی و جنگ می آیم

من از وقتی که یادم هست...

سرباز میهن

saoshyant — Wed, 15 Oct 2008 08:34:18 GMT

سرباز میهن

مترسانید من را
از صدای ضربه های جارچی بر طبل ماتم
از نفیر مرگ
من از مردن نمی ترسم

من از ترسیدنِ از مرگ می ترسم
من از افتادن یک شاخه گل یک برگ می ترسم
و از مردن
و آنهم در ره مام وطن
این خاک پاکیزه
بهین میهن نمی ترسم

من از نسل دلیران و شهیدانم
که من سرباز ایرانم

گناه کیست

saoshyant — Fri, 20 Jun 2008 07:57:18 GMT

گناه کیست

ما که در بحر تویی عاطل و باطل باشیم
در به در طلب دیدن ساحل باشیم

ما به امید صفایی که بود در ساحل
روی امواج خروشان تو راحل باشیم

بپذیر از دل عشاق وفا داری را
گر به عشاقی تو بنده ی قابل باشیم

فرصت ار نیست که در بزم تو مهمان گردیم
ما به دیدار کمی قانع و مایل باشیم

بگذار ای مه زیبا که در این مهمانی
چون گدایان حرم عاجز و سائل باشیم

(گنه از جانب ما نیست اگر مجنونیم
گردش چشم تو نگذاشت که عاقل باشیم )

کابوس

saoshyant — Sat, 19 Apr 2008 09:12:18 GMT

کابوس

مرگ نگاه گرم تو کابوس هر شب منه
طلسم تنهایی من با دستای تو می شکنه

کاشکی از اون گلا بودی که پاییزم باز می شدی
به جای این همه سکوت با من هم آواز می شدی

نگاه کن یکی داره تو کوچه فریاد می زنه
تو این شبای بی کسی اسم تو را داد می زنه

جدایی و دوری ما مرگ ترانه ها بودن
بلورای هفت سین عید زندون ماهیا بودن

ماهیا طاقت ندارن ببین چه هِق هِق می کنن
خیال دریا نباشه از غصه شون دق می کنن

...

هنوز توی دفتر من یه مش ترانه باقیه
میون برگاش دو سه تا شاخه گل اقاقیه

بیا ببین دفتر من جای شکفتن گلاس
نسیم دستات نباشه مرگ همه اقاقیاس

همش برای دلخوشیم امروز و فردا می کنی
فردا که می رسه تو باز حرفتو حاشا می کنی

کاشکی هوا ابری نبود ماه میومد مهمونیمون
پنجره ها وا می شدن با من می موندی مهربون

پرنده ها شب که می رفت با هم هم آواز می شدن
گلای یخ بسته ی باغ یه بار دیگه باز می شدن

همیشه پارس

saoshyant — Sun, 04 Nov 2007 11:31:18 GMT

_{همیشه پارس}

_{تو را ای نامور دریا
تو را ای خانه ی آزادگیها
هستی ما}

_{ای تو از دیروز تا فردا
همیشه پارس می دانم}

_{ز تو یک لحظه
از تو یک زمان
غافل شدن هرگز نمی تابد
دلیران مردم جان بر کف پیروز ایرانم}

شهر مانا

saoshyant — Sat, 04 Aug 2007 11:05:18 GMT

شهر مانا

مادری بود ما را نامش بود آن ایران
یک مام اهورایی پاینده و جاویدان

مامی که به فرزندان آموخت خردورزی
آیین خداترسی راه و روش نیکان

باشد روش ایشان با چامه سخن گفتن
در زیر بگستردند ، غالینه نگارستان

شیر و شکر نوشین نوشند زپستانش
نوباوگان پاک بی اندُه ونوشروان

آورد اشو زرتشت تا نیک سخن راند
نیک ار سخنش نبود تونیکترش برخوان

مانی ست و ارژنگی کز مهر سخن دارد
روشنای هورایی ست این نامه ی مزدیسان

پرورد فری مزدک این خاک گهر پرور
آزادگی اش او را بر دار کشید آسان

روزی که هما پر زد بر شانه ی ایران شد
تا کورش ورجاوند گردد شه فرمان ران

فرزانه خردمندی دستور شهنشاهش
کی بود و کجا بودست مر شاه وزیر اینسان

مامی که هزار اندر سد باربدش فرزند
وان چنگ نکیسایی که آرام نمودم جان

بودست خردمندی پیشینه ی این مردم
اندیشه ی نیک همچون خون ست به رگهاشان

یک عاشقانه

saoshyant — Wed, 01 Aug 2007 12:10:18 GMT

یک عاشقانه

در آمد

هست در خواب من آشفته
هر شبانگاه خیال پرواز
تا که برگردم از این راه دراز
شاید اما شاید
به چه امید اما
پر پروازم نیست
اگرم بود دریغا چه تفاوت می کرد
نفسی نیست که برگردم باز

به نام پدر

saoshyant — Sun, 01 Jul 2007 09:18:18 GMT

به نام پدر

پدر من ایستادن را
ز تو آموختم آن دم که می دیدم
چو کوه استاده ای در زیر سنگین سنگ سخت آسیاب
آن چون گران سنگی که در زیرش
توان ایستادن را ندارد پهلوان مردان در افسانه ها
آنان که پشت دیو ها خم کرده و
هم هفت خان ها پشت سر بنهاده و
در راه میهن جان فدا کردن

پدر تو پهلوان پلوانان بوده ای من را

پدر من مهربانی را ز تو آموختم
آندم که می دیدم
چگونه مردم چشمان تو چون ماه در تیره شب سرد زمستانی
به دورش هاله ای باشد به رنگ حلقه ی اشکی
که گویی من فرو افتادنش را بر زمین هرگز نخواهم دید
هنگامی که نومیدی ز دست مهربان تو کمک می خواست

پدر تو مهربان مهربانان بوده ای من را

پدر من پاک بودن را
زتو آموختم آندم که می دیدم
چگونه لرزه بر اندام تو می افتد از ترسِ
خوراندن سیب باغ مرد همسایه
به فرزندی که با اصرار از تو سیب سرخ حضرت حوا را می خواست

پدر تو پاکتر از جدمان در باغ رضوان بوده ای من را

پدر من پنجه در آویختن در پنجه ی هر دشمن دون را
هر آن کس دیده بر ناموس من دارد
ز تو آموختم
آندم
که در زیر ستم فریاد آزادی تو
در جان دشمن لرزه می افکند
آن روزی که می گفتی به حق سوگند
اگر جانمان رود
بهتر بود تا ذره ای از خاک میهنمان

پدر تو اسوه ی ایثار و ایمان بوده ای من را

بلی من از تو بسیار چیزها آموختم بسیار
و می خواهم تمامی آنهمه مردانگی ها را بیاموزم به فرزند خود
اما، آه ، چگونه ؟
می شود آیا ؟