گاه آن بود که امشب غزلی تازه سرود

یا به عشق تو در این خانه پر و بال گشود

نغمه سر داد برایت ز غم فرقت و هجر

یا زویران شدن عاطفه فریاد نمود

گاه آن بود که از ناخوشی گل پژمرد

یا ز اندوه دل سینه ی عاشق افسرد

یا که دل بست به آواز قناری در حبس

یا چو قویی به غزل در دل این دریا مرد

گاه آن بود که در جام تو نوشید شراب

بی خود از خود شد و با یاد تو بر شد از خواب

بند بگشود ز دستان حقیقت ار شد

در خرابات شد و دید خرابات خراب

گاه آن بود ولی مهر به لبهایم بود

بند آشفتگی خواب به شبهایم بود

بال و پر بود ولی جرات پرواز نبود

وحشت از بی کسی و رنج و تعب هایم بود